Mevsimlerden değil, insanın içinde değişmeden kalanlardan söz eden; umut, inanç ve gönül üzerine bir şiir.
Gönlümün İklimi
Bana ne yazdan kıştan,
mevsimler geçici…
Ben içimde kalıcı olanı ararım.
Bana ne sıcaktan soğuktan,
ten üşür, ten ısınır;
asıl mesele
ruhun nerede konakladığıdır.
Bana ne yağmurdan, kardan…
Islanmak kolaydır.
Ben gönlümün gökkuşağını isterim;
her renginde bir umut,
her kıvrımında sabır olan…
Bana ne geceden gündüzden…
Zaman döner, saat susar.
Ben karanlıkta yolumu bulduran
gönlümün yıldızını isterim.
Çünkü
ne bahar takvimle gelir
ne aydınlık güneşle başlar.
Bahar, insan sevince doğar;
ışık, insan inanmayı bırakmayınca yanar.
Bana dünya ne verirse versin,
ben gönlümün iklimini isterim.
Ne eksik,
ne fazla…
Sadece gerçek.
Emrah ÇAY