Konumuz insaniyet. Biliyorum hepimiz çok uzağız bu kavrama özellikle benim neslim “insanlık mı o da ne?” diyebilecek kadar vahim bir durumda. Zannımca siz de bu yazıyı okuyunca hemen “Doğru, şimdikeiler hep öyle..” diye karşınızdakini tenkit etmeye başlayacaksınız ve böyle yaptıkça ya yalnız kalmaya ya da sahte yakınlıklara, arkadaşlıklara mahkum olacaksınız. Çünkü biz insanoğluyuz! Lakin ben bu satırları yazarken kendi nefsimi hesaba çekerek yazıyorum / yazmaya çalışıyorum. Neden siz de okurken bunu böyle yapmayasınız?Her neyse konumuza dönelim. Düşünün ki bu dünyaya binlerce hediye ile geliyorsunuz; gören gözler, duyan kulaklar, tadan bir dil, nefes ve koku alabildiğimiz bir burun, mutlu olabileceğimiz bir aile… Yahut yaradılıştan gelen bir his, idrak, şuur, ruh ve şeref. Peki bunlar karşılığında ne verdik. El-cevap; hiçbir şey !Bizden sadece insan olmamız istendi. Bizler bunu bile beceremedik! Bir varlığın kendisi olamaması nasıl bir gaflettir bilir misiniz? Hayır bilemezsiniz, çünkü biz insan oğluyuz. Gözlerimizin önünde dul kalır kadınlar, çocuklar bizim yüzümüzden öksüz ve yetimdir, bizdendir isimsiz kahramanların mezarsız ve kefensiz kalışı, dünyanın yanışı, gözün ağlayışı, havsalanın almayışı bizdendir…
Bazen düşünüyorum da dünyada ki en zalim varlıklar bizler gibiyiz. Tecavüz olur izleriz, kaza olur izleriz, harp olur izleriz…Bize değmediği sürece her şeyi dört ayaklı varlıklar(!) gibi izleriz. Kimseye bir faydamız yoktur. Hayatta gayesiz, dünyada manasız yaşar gideriz. Lafa geldi mi biz her şeyiz. Çıkar oldu mu işin ucunda kimsenin kuyruğundan düşmeyiz fakat bize ihtiyaç mı oldu, umumiyetle yardım etmeyiz. Kaz gelecek yerden tavuğu dahi esirgeriz. Çocuğa değerde cüce, dünyaya zarar da yüceyiz. Çünkü biz insanoğluyuz.Çok sordum herkese “biz gerçekten insan mıyız” diye. Eğer insan isek bu vahşet niye? Paran yoksa, makam – mevkin yoksa, güç ve şöhretşn yoksa insanların gözünde bir değerin de yoktur. Bilemiyorum belki de bu ahvalimiz ömür boyu yaşadığımız acılar ve burukluklardan kaynaklanıyordur. Yahut adab-ı muaşeretten bîhaber oluşumuzda ve dahi evlatlarımıza Allah korkusu, insan sevgisi aşılayamamamızdandır.Lakin akıllanma zamanı gelmedi mi? Kendi hırs ve kinimizde boğulmamız yakın gibi görünüyor. Böyle giderse bizden sonrakilere yaşanmaz bir dünya bırakacaksınız. Ve çektiğimiz sıkıntıları tüm zürriyetimizden gelecek her kul bir bir çekecek. Belki de bu durumumuz hayatımızda iyi kelimelere yer vermeyişimizdendir. Ve belki de iyi ve huzurlu olmak istiyorsak iyi kelimelere tutunmayı öğrenmemiz gerekmektedir.Her neyse… Siz en iyisi ahreti bile düşünmeden yakıp yıkmaya devam edin zira gönüllere ulaşamıyoruz. Unutulmasın ki bu dünyada en zor iş inan olmaktır! Selam olsun insanca ölebilenlere…
MUHAMMET BARAN ASLAN




