Bir Şems-i Osmanî gibi tulû etmiştin üstad!
Memleketin kestane rayihalı mevsiminde…
Ruhunun ezgisinden marşlar besteliyordun.
“Gün Doğmadan” diyordun, varmalı o menzile…
.
Bir kutlu bahar gibi estin geçtin zihnimden.
Sen yüce bir simurgdun doğdun sur içlerine.
Şimdi cümle şakirdin kıraat edip dursun.
Âsârınla yol çizdin diriliş erlerine!
.
Sen veli ruhlu şair; neler gördün, ne soludun?
Belki kabrinden biter erenler o kutlu günde.
Çün sen gaziyan gibi küfrün mevzilerini
Yerle bir eyler idin muzaffer cümlelerinle…
.
Ey şair sen ki süzüp gözyaşından, terinden;
Muştular veriyordun yüce bir dirilişe.
Hızır’la tam kırk saat dertleşip, dertlerinden
Amentüler kazırdın ülkemin düşlerine.
.
Kim derdi ki bu âdem olacak asra ayna ?
Kim bilirdi böyle bir fidan biter Ergani’de.
Şimdi ağlayadursun ardından tüm ehl-i imân.
Zira bir burcu daha düştü şiir kalesinde…
.
Muhammet Baran ASLAN (Baranî)





