KARAKOÇLARIN SEZAİ’SİNE

M.Baran ASLAN

Bir Şems-i Osmanî gibi tulû etmiştin üstad!

Memleketin kestane rayihalı mevsiminde…

Ruhunun ezgisinden marşlar besteliyordun.

“Gün Doğmadan” diyordun, varmalı o menzile…

.

Bir kutlu bahar gibi estin geçtin zihnimden.

Sen yüce bir simurgdun doğdun sur içlerine.

Şimdi cümle şakirdin kıraat edip dursun.

Âsârınla yol çizdin diriliş erlerine!

.

Sen veli ruhlu şair; neler gördün, ne soludun?

Belki kabrinden biter erenler o kutlu günde.

Çün sen gaziyan gibi küfrün mevzilerini

Yerle bir eyler idin muzaffer cümlelerinle…

.

Ey şair sen ki süzüp gözyaşından, terinden;

Muştular veriyordun yüce bir dirilişe.

Hızır’la tam kırk saat dertleşip, dertlerinden

Amentüler kazırdın ülkemin düşlerine.

.

Kim derdi ki bu âdem olacak asra ayna ?

Kim bilirdi böyle bir fidan biter Ergani’de.

Şimdi ağlayadursun ardından tüm ehl-i imân.

Zira bir burcu daha düştü şiir kalesinde…

.

Muhammet Baran ASLAN (Baranî)

Bu Yazıyı Paylaş